محفل چشمانت ؛ گرمی سکوت شبانه ام راشکست .   قلبم شکافته...

درحسرت طوفان عشقت سری زدم ، به موج صخره عشق ...امّا ... آنچه مراسوختنم کرد ، عصیان سکوتت بود در خلوت شب . امشب چه غروری است بی غرور ... امشب سیل اشکم سیلابی به راه انداخت ؛ سیلابی که انتهایش دریایی بی ساحل بود وآن دریا باز هم تهی بود .

درغروب سرخ دریای بیکران عشق ، چه ها که نیست ، امّا جای تو وعشق گریبانگیرت خالیست ...

بغض سکوتم جز به آرزوی تو نیست ...

                                                   پس :

                                                          به یاد آرزوهایت سکوتی می کنم بالاتر از فریاد   

         عشق یعنی با جهان بیگانگی

                 عشق یعنی شب نخفتن تا سحر

                           عشق یعنی سجده ها با چشم تر

                                       عشق یعنی سر به دار اویختن

                                                     عشق یعنی اشک حسرت ریختن                   عشق یعنی در جهان رسوا شدن  

              عشق یعنی مست و بی پروا شدن

                          عشق یعنی سوختن یا ساختن

                                               عشق زندگی را باختن یعنی

 السلام علیک یا ابا عبد الله..........................................السلام علیک یا ابا عبد الله   

درهر دو جهان قبله من روی حسین است          یعنی همه جا روی دلم سوی حسین است 

با عشق حسین از دو جهان چون نکنم دل        ملک دو جهان قیمت یک موی حسین است

                                                  ......

   بخشودکی اهل گنه در صف محشر              وابسته به یک گردش چشمان حسین است 

                                                  ......

    ای وجودت عشق را معنا حسین                           عالمی یک قطره تو دریا حسین

                                                  ......

هرآن کسی که قدم زد درآستان حسین              عزیز هر دو جهان شد قسم به جان حسین

                                                  ......

آشنای عشق را بی آشنا گفتن خطاست                  در غریبی هم هزاران آشنا دارد حسین

                                                  ......

این حسین کیست که عالم همه دیوانه اوست   

                                                    این چه شمعی است که جانها همه پروانه اوست 

در کنج دلم عشق کسی خانه ندارد

کس جای در این کلبه ویرانه ندارد

دل را به کف هر که نهم، باز پس آرد

کس تاب نگهداری دیوانه ندارد

******************

از غم جدا مشو که غنا می دهد به دل

ام چه غم ، غمی که خدا می دهد به دل

غم صیقل دل است ، خدایا زما مگیر 

این جوهر جلی ،که جلا می دهد به دل

من صبورم اما ... به خدا دست خودم نیست اگر می رنجم یا اگر شادی زیبای تو را ، به غم غربت چشمان خود می بندم من صبورم اما ... چقدر با همه ی عاشقیم محزونم ! و به یاد همه ی خاطره های گل سرخ مثل یک شبنم افتاده ز غم مغمومم من صبورم اما ... بی دلیل از قفس کهنه شب می ترسم بی دلیل از همه تیرگی تلخ غروب و چراغی که تو را از شب متروک دلم دور کند می ترسم من صبورم اما ...

                                                           سوختم زین آشنایان ، ای خوشا بیگانه ای

بلبل از شوق گل و ، پروانه از سودای شمع

                                                          هر یکی سوزد به نوعی ، در غم جانانه ای

گر اسیر خط و خالی شد دلم ،عیبم مکن

                                                        مرغ جایی می رود ، کانجاست آب و دانه ای 

این جنون ، تنها نه مجنون را مسلم شد ، بهار

                                                       باش کاز ما هم فتد اندر جهان افسا نه ای

ماه تاریک

خلوتم را نشکن

شاید این خلوت من کوچ کند

به شب پروانه

به صدای نفس شهنامه

به طلوع آخرین افسانه

و غروبی که در آن

نقش دیوانگی یک عاشق

بر سر دیواری پیدا شد

...

خلوتم را نشکن

خلوتم بس دور است

زهوای دل معشوق سهند

خلوتم

راه درازی ست میان من و تو

خلوتم

مروارید است به دست صیاد

خلوتم

تیر و کمانی ست به دست آرش

...

آری

خلوتم

راه رسیدن به توست

خلوتم را نشکن.

...ماه تاریک...

تو دیروز،برچشم من،چشم بستی

 نگه کردی و خنده بر لب شکستی 

...ماه تاریک...

از ازل ایل وتبارم همه عاشق بودند                         سخت دل بسته ی این ایل وتبارم چه کنم

شمع روشن شدو پروانه به آتش پیوست                  می توان سوخت اگرامر بفرماید عشق

آهوترین بهانه ی من !جزخیال تو                             از هرچه هرچه هرچه رمیدم نیامدی

دراین جهان کوچک ودلگیر هیچ کس                        پروانه وار عاشق گلها نمی شود...

                                  سرچشمه ی غم واندوه تمایل است

                                        کارعشق قابل رویت است

                               اگر با زندگی بجنگید همیشه بازنده اید...

                                                     ماه تاریک

اگر خداوند تورابسوی پرتگاهی هدایت کرد نگران نباش:

        یاتورا درآغوش خواهد گرفت ٬

                                 یاتورا به پروازکردن یادخواهدداد.

زنداني زندان دقايق نشدي

وقتي که مرا از دل خود مي راني

  يعني که تو هيچ وقت عاشق نشدي

زرد است که لبريز حقايق شده است

تلخ است که با درد موافق شده است

شاعر نشدي وگر نه مي فهميدي

پاييز بهاريست که عاشق شده است